Techniki podstawowe szabli dao 

 

Podobnie jak w przypadku miecza różne sztuk walki mają własne, odmienne zestawy technik podstawowych szabli. 

Zaprezentowany poniżej zestaw 13 technik pochodzi ze stylu Yang Taijiquan wg przekazu Laoshi Scotta Rodella.

Yang Taijiquan: 

 

- Kan – rąbanie – to ciężkie, skierowane w dół, uderzające cięcie jednorącz. Wykonując to cięcie należy zwrócić szczególną uwagę, by nie zrobić zbyt dużego zamachu i nie stracić nad nim kontroli. 

 

- Duo – rąbanie – wykonane przy użyciu dwóch rąk, z dodaniem przyciągnięcia ostrza dla zwiększenia skuteczności cięcia. Duo to najsilniejsza technika z pośród 13 podstawowych cięć szablą.

 

- Hua – krojenie - horyzontalne, uderzające cięcie. Jak w przypadku kan, ważne by przy wykonywaniu hua nie zrobić zbyt dużego zamachu, ale skupić cięcie i zatrzymać je zaraz za celem. 

 

- Jie – blokowanie – przechwycenie atakującej ręki z mieczem lub drzewca broni. Nie powinno się mylić jie z twardym blokowaniem, uderzeniem w zbliżającą się broń czy zasłonami wykonanymi ostrzem na ostrze, które nie są częścią szermierki chińskiej. Jie może być zastosowane w płaszczyźnie horyzontalne lub po przekątnej. Należy zaznaczyć, że to cięcie stosujemy w sytuacjach, gdy duifang jest w strategicznie silniejszej pozycji i atakuje. 

 

- Gua – struganie – skierowane do góry, przechwytujące, uderzające cięcie. Gua jest używane, by agresywnie ruszyć naprzód w taki sposób, by zagrozić cięciem w rękę z mieczem i jednocześnie nie dać okazji, aby duifang wykonał kontratak.

 

- Liao – skierowane ku górze cięcie, które rozpoczyna się od zasłony płazem, a następnie zatacza łuk do przodu albo w płaszczyźnie pionowej, albo pod kątem. Etap cięcia w gua i liao jest bardzo podobny, jednak obie techniki są przeciwieństwem jeśli chodzi o zastosowanie. Gua jest stosowane w strategicznie silniejszej pozycji i wykorzystuje ją, by aktywnie ruszyć do przodu. Liao jest stosowane w pozycji pasywne, gdy duifang ma strategiczną przewagę i wyprowadził atak, który wymaga jakiejś odpowiedzi w celu neutralizacji przed kontratakiem. 

 

- Zha – dźgnięcie w dół. Trzeba wyjaśnić, że ci, czyli pchnięcie, nie jest podstawową techniką szabli. Powodem jest zakrzywione ostrze, które w trakcie pchnięcia ześlizgnie się z celu, zamiast go przebić. Jeśli obniży się czubek szabli, tak by znajdował się w linii pchnięcia, nadgarstek ręki trzymającej szablę będzie tak wygięty, że może zostać uszkodzony podczas kontaktu z celem. Jedynym wyjątkiem jest hybrydowa chińska szabla yanmadao (szabla kształtu gęsiego pióra), która jest wystarczająco prosta oraz ma obosieczny sztych, co umożliwia wykonanie pchnięcia. Przez krzywiznę większości szabli, zha jest wykonywane z ostrzem skierowanym do góry.

 

- Lu – drapanie - ściągnięcie ostrza w dół z cięciem w płaszczyźnie pionowej. Lu jest zwykle stosowane w krótkim dystansie, kiedy wolna dłoń wykonuje krótki cios (pu) lub blokuje dłoń przeciwnika. Ta technika może zostać wykorzystana także do zepchnięcia atakującej broni w dół i poza linię ręki, w której trzymamy miecz. W takim przypadku to płaz szabli, a nie ostrze jest stosowany do kontaktu z bronią, której używa duifang.

 

- Pi – rozdzielenie - to uderzające cięcie skierowane w dół podobnie jak kan, ale z użyciem krótszej energii. W porównaniu z ciężkim, rąbiącym kan, pi przypomina raczej przycinanie gałęzi maczetą. Cięcie musi przejść przez kończynę i zatrzymać się.  Nie powinno się używać zbyt dużo siły, by zamach nie był za obszerny i by nie trafić się ostrzem w nogę.

 

- Chan – owijanie, jak przy użyciu liny czy bandaża – jest to zasłona, w której najpierw płaz odbija atakująca broń po jednej stronie ciała, a następnie kontynuuje okrężny ruch wokół tułowia i może przejść w cięcie po drugiej stronie. Podczas wykonywania chan wolna dłoń przemieszcza się ku wewnętrznej stronie głowni, blisko klatki piersiowej. Jeśli skracamy dystans, kiedy szabla zatacza łuk wokół ciała, druga ręka może zostać użyta do przechwycenia ręki, w której duifang trzyma broń.

 

- Shan – siekanie – horyzontalne, z reguły skierowane w brzuch cięcie. Może zostać wykonane z przeciągnięciem ostrza, jak w ruchu ping la (poziome pociągnięcie), lub z większą siłą uderzającą, jak w ruchu shan xia (wachlowanie w dół).

 

- Lan – powstrzymywania lub blokowanie. Ten ruch jest podobny do cięcia, jakie wykonujemy w opisanych wyżej hua i jie, ale jest skierowany w rękę podczas, gdy duifang ma zamiar wykonać atak. Tą technikę widzimy np. w ruchu kaczka mandarynka. Różnica pomiędzy lan i jie polega na tym, że jie jest stosowane w słabszej, pasywne pozycji, a lan w silniejszej pozycji, zanim duifang zdąży wyprowadzić atak.

 

- Hua – wślizgnięcie do góry – jest stosowane, by skrócić dystans oraz zepchnąć broń, którą atakuje duifang, w górę i w bok za pomocą dolnej części ostrza oraz gardy szabli. Jednocześnie wykonuje się skierowane ku górze cięcie w tułów. Zastosowanie tego cięcia można zobaczyć w ruchu xie tui dao (pchnięcie szabli po przekątnej).

str. 3

str. 1

Tradycyjna Szermierka Chińska

Copyright © 2013-2018 Krzysztof Tyc 

Wszystkie teksty zostały zamieszczone za zgodą ich autorów.

info@grtc.pl 

Kontakt:

tel.: 606 387 004

Kontakt:

tel.: 606 387 004

info@grtc.pl 

GREAT RIVER TAOIST CENTER

Centrum Taoistyczne "Wielka Rzeka"