Mity o Szermierce Chińskiej

autor: Scott M. Rodell

tłumaczenie: Krzysztof Tyc

 

 

Przedmowa

Jest wiele szeroko rozpowszechnionych błędnych przekonań na temat chińskich mieczy. Wybrałem pięć najczęściej powtarzanych i postaram się je sprostować.

 

Większość z tych opowieści była przekazywana z pokolenia na pokolenie przez samych Chińczyków i była oparta jedynie na bajkach. Często opowieści te są powtarzane przez ludzi, którzy nigdy nie mieli w ręku prawdziwego starego ostrza i którzy nic nie wiedzą o chińskich mieczach, metalurgii czy sztuce ich kucia.

 

1. błędne przekonanie: 

Chińczycy nosili tzw. "miecze-pasy”, owijane wokół bioder

 

Opowieści o "mieczach-pasach" o wiotkim jak bicz ostrzu są zupełnie pozbawione sensu i pokazują ignorancję w dziedzinie metalurgii i walki. Jeśli "miecze-pasy" istniały (a dotąd nie znaleziono ani jednego autentycznego egzemplarza ani w prywatnych zbiorach, ani w muzeach), to mogłyby służyć jedynie jako broń zabójców, do zadawania ciosu niczego nie spodziewającej się ofierze. Nie ma możliwości, by połączyć trzy kluczowe jakości miecza w takiej wiotkiej (jak bicz) głowni. Zbyt giętki miecz nie posiadałby odpowiednio solidnej struktury potrzebnej do wykonania celnego pchnięcia lub cięcia oraz do skutecznej obrony nawet przed kijem, nie wspominając o włóczni, halabardzie czy glewii. Tylko bardzo nierozważny szermierz chciałby zmierzyć się z rozgniewanym farmerem uzbrojonym w sztachetę, trzymając w ręku cienki i wiotki miecz.

Różne wzory stali warstwowej głowni chińskiech mieczy

2. błędne przekonanie: 

Istnieje specjalny rodzaj mieczy do taiji (taiji jian), stworzony na potrzeby tej sztuki walki

 

W naszych czasach miecze jian są często określane w katalogach z artykułami do sztuk walki i przez ogół społeczeństwa jako "miecze do taiji". To sugeruje, że istnieje specjalny rodzaj miecza jian dostosowany do taiji. Tymczasem cechy dobrego miecza są uniwersalne, a zasady opisywane wcześniej pozwalają na stosunkowo niewielkie zróżnicowanie w  ramach jego praktycznych zastosowań. Historycznie w Chinach nigdy nie było tylu praktyków miecza taiji, by stworzyć odpowiedni popyt i rynek zbytu dla takich mieczy.

Zanim Yang Luchan sprowadził taijiquan do Guangping, a później do Pekinu w połowie XIX-go wieku, istniało tylko jedno takie miejsce – wioska rodziny Chen (Chenjiagou).

 

Praktycy taijiquan  potrzebują mieczy o takich samych właściwościach, jak w każdym innym systemie szermierczym. Ich miecze były (są) podporządkowane takim samym prawom metalurgii, jakim podlegają wszystkie inne sztuki walki. Szermierze taiji używali już istniejących typów mieczy, nie tworzyli nowych.

3. błędne przekonanie: 

Każdy Chińczyk miał swój własny miecz

 

Jedyny stały rynek dla mieczy zapewniali przedstawiciele arystokracji, 'szlachty' i wojska. Arystokracja i przedstawiciele różnych szczebli cywilnej i wojskowej hierarchii stanowili szacunkowo nie więcej niż 2-3% populacji. Potrzebowali broni do obrony siebie i swych majątków oraz stosowali ją w roli insygniów  pozycji społecznej. W czasach dynastii Qing wszyscy urzędnicy musieli sami nabyć odpowiednie regalia, włącznie z osobistym uzbrojeniem. Szeregi ludzi wcielonych do wojska były zaopatrywane przez rzemieślników w zarządzanych przez państwo arsenałach.

Dziś skupiamy się na "sztuce" walki mieczem i na rozwoju osobistym. Miecze są postrzegane jako narzędzia, mające pomóc nam w procesie samodoskonalenia, oraz jako dzieła sztuki, którymi rzeczywiście są. Jednak w Cesarskich Chinach były traktowane przez większość społeczeństwa tak, jak my dziś traktujemy broń palną. Osoby trenujące z bronią były albo wojskowymi, albo ludźmi którzy potrzebowali broni do obrony życia, swoich rodzin czy majątków.

 

Miecze były przedmiotem luksusowym, na który mało kto mógł sobie pozwolić. Większość społeczeństwa, ok 90%, była rolnikami i rzemieślnikami. Przeważnie ich dochód ledwo wystarczał na zakup drugiej pary ubrań. Ci, którym wiodło się lepiej, mieli inne priorytety, takie jak zakup większej ilości ziemi i mułów, czy też rozwój własnego biznesu. Większość ludzi mogła sobie pozwolić na zakup miecza w takim samym stopniu, jak obecnie właściciel małego sklepu czy zwykły pracownik może sobie pozwolić na zakup Rolls Royce'a. Każdy zdobyty miecz stawał się cenną pamiątką rodzinną. Dodatkowo istniały prawne i społeczne ograniczenia. Przez niemal całą historię Cesarstwa Chińskiego obowiązywały przepisy i regulacje dotyczące tego, co każda klasa społeczna mogła ubierać, nosić, okazywać lub używać publicznie. Dotyczyło to nie tylko broni, ale wszystkiego, od ubrań, przez środki transportu, po wzory i kolory bram wejściowych do domów. Każdy był zobowiązany pilnować "własnego miejsca", więc szaleństwem byłoby inwestowanie dużej sumy pieniędzy w miecz, którego nie wolno było nosić.

str. 2

Tradycyjna Szermierka Chińska

Copyright © 2013-2018 Krzysztof Tyc 

Wszystkie teksty zostały zamieszczone za zgodą ich autorów.

info@grtc.pl 

Kontakt:

tel.: 606 387 004

Kontakt:

tel.: 606 387 004

info@grtc.pl 

GREAT RIVER TAOIST CENTER

Centrum Taoistyczne "Wielka Rzeka"