autor: Scott M. Rodell

tłumaczenie: Krzysztof Tyc

 

W odróżnieniu od strzelania do celu w łucznictwie sportowym, łucznictwo mandżurskie w czasach dynastii Qing było sztuką walki. W praktyce dla łucznika oznaczało to, że trenował strzelanie do celu, który odpowiadał mu tym samym. W dodatku cel stale zmieniał swoje położenie. Zatem tak jak żołnierze Ośmiu Chorągwi (system organizacji wojsk mandżurskich stosowany też w Chinach dynastii Qing po podboju przez Mandżurów w XVII wieku – przyp. tłum.), każdy praktykujący łucznictwo mandżurskie musi umieć założyć strzałę, naciągnąć cięciwę i strzelić bez odrywania wzroku od przeciwnika. Ta metoda obowiązuje niezależnie od tego, czy strzelamy siedząc na koniu, czy stojąc na własnych nogach.

 

Od początku tej sekwencji ruchów, aż po moment wypuszczenia strzały, nie powinno się odrywać wroku od celu. 

Stojąc ze stopami ustawionymi nieco szerzej niż szerokość barków i z tułowiem bocznie do celu, trzymamy łuk poziomo nieco powyżej pasa. Ręka cięciwna sięga po strzałę i chwytając ją w połowie długości, wyciąga ją z kołczanu (patrz zdj. 1, ten mandżurski łucznik używa kołczanu, ale czasem strzały były po prostu wetknięte za pas).

Następnie ręka cięciwna przemieszcza strzałę do przodu, od spodu łuku i umieszcza ją w zagłębieniu między kciukiem drugiej ręki a łukiem (patrz zdj. 2). Gdy strzała znajdzie się we właściwym położeniu, ręka trzymająca łuk chwyta ją palcem wskazującym. Jeśli rękojeść łuku jest zbyt gruba, by stabilnie utrzymać strzałę tylko palcem wskazującym, można dodatkowo użyć kciuka. Upewnij się, że wywierasz palcem nacisk strzałą w stronę łuku.

Ze strzałą pewnie opartą o łuk, ręka cięciwna przemieszcza się wzdłuż całego promienia strzały, aż po opierzenie. Przesuwając palcami po lotkach, wyczuj jak zorientowany jest nok i ustaw go zgodnie z cięciwą. Jest to łatwe do zrobienia, ponieważ strzały mandżurskie miały lotki w ustawieniu na godz. 12 – 3 – 6, podobnie jak stateczniki w ogonie samolotu.

Prawidłowo ustawioną strzałę należy przesunąć do przodu i zakotwiczyć nok na cięciwie. Następnie zwalniamy na chwilę uchwyt palaca wskazującego ręki trzymającej łuk ze strzały i naciągamy cięciwę o ok. 1 cal, tak by nacisk na nok strzały był wystarczający do utrzymania jej na miejscu (patrz zdj. 3). Podczas gdy strzała jest trzymana w miejscu przez palec wskazujący ręki trzymającej łuk, kciuk ręki cięciwnej może owinąć się wokół cięciwy tuż poniżej noku, a pierścień łuczniczy powinien oprzeć się o cięciwę i dolną część noku strzały.

Palec wskazujący ręki cięciwnej owija się wokół kciuka i spoczywa na górnej krawędzi pierścienia łuczniczego. W tym ustawieniu używamy palca wskazującego ręki cięciwej do przyciśnięcia strzały do łuku, dzięki czemu możemy zwolnić uchwyt palca wskazującego drugiej ręki, który do tej pory przytrzymywał strzałę. Możemy wówczas wyprostować palec wskazujący ręki trzymającej łuk, kierując go na cel. Cały czas dociskając strzałę do łuku, unosimy łuk w celu napięcia cięciwy.

Nurhachi wiodący swoich mandżurskich żołnierzy do walki

Zdj. 1: Fragment obrazu "Ma Chang pustoszy szeregi wroga"

Po zwolnieniu strzały ręka cięciwna rozluźnia się i wykonuje kolisty ruch do tyłu i w dół, dzięki czemu może z łatwością chwycić kolejną strzałę i powtórzyć całą sekwencję.

Zdj. 2: Fragment obrazu "Qianlong poluje na króliki"

Zdj. 3: Fragment obrazu "Qianlong poluje na niedźwiedzia"

Lekcje Łucznictwa Mandżurskiego – zakładanie strzały na cięciwę

Tradycyjne Łucznictwo Chińskie

Copyright © 2013-2017 Krzysztof Tyc 

Wszystkie teksty zostały zamieszczone za zgodą ich autorów.

info@grtc.pl 

Kontakt:

tel.: 606 387 004

Kontakt:

tel.: 606 387 004

info@grtc.pl 

GREAT RIVER TAOIST CENTER

Centrum Taoistyczne "Wielka Rzeka"