Lekcje Łucznictwa Mandżurskiego – używanie pierścienia łuczniczego typu mandżurskiego

autor: Scott M. Rodell

tłumaczenie: Krzysztof Tyc

 

Kiedy Mandżurowie doprowadzili do upadku dynastii Ming i zapoczątkowali dynastię Qing, sprowadzili też do Cesarstwa Chińskiego nowy sprzęt łuczniczy. Pierścień łuczniczy, który wprowadzili, był zupełnie innego kształtu niż używany dotychczas za panowania dynastii Ming. Był też inny od tych używanych w sąsiedniej Korei, Mongolii czy Tybecie. Ten mandżurski typ pierścienia łuczniczego był cylindrycznego kształtu. Jedną z jego głównych zalet w porównaniu z pierścieniami używanymi wcześniej było to, że nie mógł obracać się i w konsekwencji źle ustawić się w czasie strzału. Ponadto mandżurski pierścień łuczniczy może być wygodnie noszony przy podstawie kciuka w czasie, kiedy nie strzela się z łuku.

Możliwość noszenia mandżurskiego pierścienia łuczniczego podczas innych czynności, gdy nie strzelano z łuku, dawała bardzo realną przewagę taktyczną. Pierścień zsuniety do podstawy kciuka w żaden sposób nie utrudnia walki mieczem czy użycia innej broni. Przez jeden szybki ruch palcami, żołnierz Ośmiu Chorągwi mógł błyskawicznie przestawić się ze strzelania z łuku na walkę szablą. Ta szybka zmiana broni dawała oczywistą przewagę na polu bitwy, ponieważ nie wymagała poświęcania cennego czasu na ściągnięcie pierścienia (patrz zdj. 1).

 

Oczywiście aby zacząć uczyć się używania cylindrycznego pierściania łuczniczego charakterystycznego dla dynastii Qing, trzeba najpierw taki zdobyć lub zrobić. W czasie dynastii Qing pierścienie były wytwarzane z różnych materiałów – od kości i poroża zwierząt łownych, po kamień i jadeit. Niektóre ozdobne pierścienie były wytwarzane z porcelany i szkła, ale oczywiście służyły jedynie do dekoracji, a nie walki. Żołnierze w dynastii Qing nosili pierścienie łucznicze na co dzień jako oznakę biegłości w walce oraz ich dziedzictwa. Użytkowe pierścienie były najczęściej wykonane z poroża lub kości.

 

Współcześni łucznicy stosujący metodę mandżurską mogą nabyć pierścienie łucznicze na aukcjach internetowych, gdzie duża liczba kamiennych pierścieni jest oferowana jako zabytkowe (chociaż naczęściej są to jedynie współczesne reprodukcje). Moja spółka handlowa, Seven Stars Trading Co., oferuje również pierścienie łucznicze typu mandżurskiego wykonane z twardego drewna, które łatwo można dopasować do dowolnego rozmiaru przy pomocy papieru ściernego. Można też nabyć online drewno lub poroże do samodzielnego wykonania pierścienia łuczniczego. Niektórzy współcześni praktycy łucznictwa eksperymentują też z tworzeniem pierścieni z utwardzalnych mas plastycznych.

Mandżurski pierścień łuczniczy jest w zasadzie prostym walcem z wewnętrzną częścią górnej krawędzi ustawiona pod kątem 30-45 stopni, podczas gdy krawędź dolna jest płaska. Górna część to ta, przez którą wystaje kciuk. Wewnętrzna część tej krawędzi jest pochylona, by umożliwić zgięcie kciuka w stawie międzypaliczkowym. Zgięcie kciuka w tym stawie blokuje pierścień łuczniczy podczas naciągania i zwalniania cięciwy. Pierścień po założeniu na kciuk powinien być dopasowany, ale nie ciasny. Prawidłowo dobrany pierścień nie zsunie się z kciuka, gdy ręka będzie swobodnie zwisać w dół. Powinien być jednka na tyle luźny, aby można go było łatwo zsunąć z jego pozycji strzeleckiej nad stawem kciuka, do podstawy tego palca (patrz zdj. 2  - prawidłowa pozycja pierścienia łuczniczego w czasie strzału). 

Warto pamiętać, że podczas strzelania kciuk na pewno trochę obrzęknie, więc pierścień ściśle dopasowany może być później trudny do ściągniecia.

W czasie strzelania z użyciem mandżurskiego pierścienia łuczniczego, cięciwa opiera się o jego podstawę. Aby cięciwa była stabilnie zaczepiona o podstawę pierścienia, kciuk musi być jedynie lekko zagięty ponad cięciwą. Zbyt duże zgięcie kciuka spowoduje, że cieciwa ześlizgnie się z pierścienia i zacznie wżynać w palec.

Kciuk ręki cięciwnej w tej metodzie jest znacznie mniej zgięty, niż w przypadku stosowania bardziej powszechnego w czasach dynastii Ming pierścienia łuczniczego (asymetrycznego, z językiem wystającym po stronie opuszki kciuka) używanego w łucznictwie koreańskim i mongolskim. Osoby, które używały wcześniej takiego pierścienia z językiem, najczęściej początkowo zginają kciuk zbyt mocno po przestawieniu się na madżurski cylindryczny pierścień.

 

Po założeniu strzały na cięciwę, kciuk ręki cięciwnej zajmuje miejsce na cięciwie tuż poniżej strzały, tak by pierścień znalazł sie zaraz przy jej promieniu (patrz zdj. 2). Palec wskazujący owija się wokół górnej części kciuka i spoczywa na górnej krawędzi pierścienia. W tym samym czasie palce III, IV i V zamykają się w luźną pięść (patrz zdj. 3).  Z dłonią ustawioną w tej pozycji, nadgarstek jest lekko zgięty przyśrodkowo, aby nacisk wywarty na strzałę, utrzymywał ją w miejscu. (Dokładny opis techniki zakładania strzały można znaleźć w "Lekcjach Łucznictwa Mandżurskiego - zakładanie strzały"). Następnie można unieść łuk i zacząć napinać cięciwę.

Po pełnym naciągnięciu cięciwy wypuszczamy strzałę przez otwarcie kciuka i palca wskazującego. Aby utrzymać pierścień stabilnie na miejscu w czasie wypuszczania strzały, staw międzypaliczkowy kciuka powinien pozostać zgięty. Najlepiej jeśli otwarcie kciuka nastąpi przez wyprostowanie stawu śródręczno-paliczkowego. Wymaga to pewnej praktyki, więc osoby początkujące mogą zauważyć, że pierścień ześlizguje się z kciuka podczas wypuszczania strzały, zwłaszcza jeśli był zbyt luźny. Przemieszczanie się pierścienia może spowodować uraz w miejscu, gdzie górna krawędź pierścienia styka się z opuszką kciuka. Dlatego też próby, które są niezbędne w celu dobrania i dopasowania pierścienia łuczniczego, rozsądnie jest zacząć z łukiem o mniejszym naciągu, niż ten którego używa się normalne do treningu.

Po zwolnieniu cięciwy ręka cięciwna powinna przemieścić się zataczając fragment koła w płaszczyźnie pionowej do tyłu. Cofnięcie ręki po łuku w płaszczyźnie poziomej podczas używania pierścienia łuczniczego, spowodowałoby odciągniecie cięciwy w kierunku zewnętrznym od klatki piersiowej. Zwolnienie cięciwy należy wykonać krótkim, zdecydowanym ruchem, jednak wycofująca się ręka powinna pozostać rozluźniona. Gwałtowne cofnięcie ręki cięciwnej z użyciem siły może spowodować zachwianie struktury ciała lub pociągnięcie cięciwy w dół, co zaburzy tor lotu strzały.

Badai, oficer w wojsku Ośmiu Chorągwi dynastii Qing

Tradycyjne Łucznictwo Chińskie

Copyright © 2013-2017 Krzysztof Tyc 

Wszystkie teksty zostały zamieszczone za zgodą ich autorów.

info@grtc.pl 

Kontakt:

tel.: 606 387 004

Kontakt:

tel.: 606 387 004

info@grtc.pl 

GREAT RIVER TAOIST CENTER

Centrum Taoistyczne "Wielka Rzeka"