Łuk mandżurski

Łuk mandżurski (po mandżursku Beri), zwany też czasem po prostu chińskim łukiem, nie wywodzi się tak naprawdę z Chin, ale od broni używanej do polowań przez plemiona mandżurskie.

Trafił do Chin razem z wojskami mandżurskimi XVII wieku. Gdy Mandżurowie podbili i przejęli kontrolę w Chinach, ten rodzaj łuku stopniowo wyparł inne typy łuków stosowane w czasach dynastii Ming i stał sie standardową bronią żołnierzy Ośmiu Chorągwi w dynastii Qing.

 

Łuk mandżurski należy do rodziny azjatyckich kompozytowych łuków refleksyjnych, które charakteryzowały się tym, że zbudowane były z wielu sklejanych ze sobą kawałków drewna (czasem również bambusu) i ścięgien zwierzęcych. Zaczepy na cięciwę i rękojeść wzmacniano płytkami rogu lub kości. Progi cięciwy zwykle zrobione były z poroża, kości lub drewna.

Przy zdjętej cięciwie oba ramiona łęczyska były wyraźnie zagięte do przodu, a łuk przyjmował właściwy kształt dopiero po jej założeniu. 

Łuki mandżurskie były jednymi z najdłuższych łuków refleksyjnych, dochodziły nawet do 1,7 m długości. To co dodatkowo wyróżnia łuk mandżurski to bardzo długie, zagięte końce ramion, tzw. uszy. Są one wychylone do przodu poza linię cięciwy. Wynika z tego kolejna unikalna cecha  - obecność progów, których zadaniem jest wyłapywanie cięciwy.

Dzięki takiej budowie łuki te poświęcały szybkość i długość strzału na rzecz stabilności i celności na krótki oraz średni dystans.

Łuki przeznaczone do strzelania konno były trochę mniejsze i miały mniejszy naciąg.

Łuk mandżurski - ilustracja z Huangchao Liqi Tushi 

Łuk mandżurski z cięciwą i bez, ilustracja z 'Saracen Archery', Latham&Paterson

Strzały

Strzały mandżurskie występowały w bardzo wielu odmianach, jednak wszystkie charakteryzowały się stosunkowo dużą długością i wagą. Promienie strzał mandżurskich miały długość ok. 95-100 cm i szerokość od ok. 10 do 15 mm (były najszersze w części centralnej i zwężały się na obwodzie - to tzw. typ beczułkowaty). Do stabilizacji tak długich strzał porzebne były równie długie lotki. Najczęściej stosowano w tym celu pióra sępów i orłów, czasem również żurawi i gęsi. Charakterystyczne dla strzał mandżurskich jest ustawienie lotek w układzie 12-3-6.

Stosowano bardzo różne typy grotów - Huangchao Liqi Tushi, czyli cesarskie regulacje militarne z okresu dynastii Qing, zawiera 64 rodzaje grotów o różnych kształtach, niektóre przystosowane do polowań, inne o przeznaczeniu militarnym.

Osady strzał, czyli koniec strzały z wyciętym rowkiem, w który wsuwa się cięciwę, często dla wzmocnienia owinięte były skórą lub korą, a czasem wykonane były z kości. Dodatkowo wzmaciano także część promienia bezpośrednio za grotem - najczęściej przez użycie ścięgien, kory, jedwabnej nici i kleju.

Ilustracja Huangchao Liqi Tushi -  strzała o szerokim grocie

Tradycyjne Łucznictwo Chińskie

Copyright © 2013-2017 Krzysztof Tyc 

Wszystkie teksty zostały zamieszczone za zgodą ich autorów.

info@grtc.pl 

Kontakt:

tel.: 606 387 004

Kontakt:

tel.: 606 387 004

info@grtc.pl 

GREAT RIVER TAOIST CENTER

Centrum Taoistyczne "Wielka Rzeka"